تقریباً همه مردان در مقطعی از زندگی خود در مورد اندازه یا ظاهر آلت خود دچار تشویش و تردید میشوند. در اغلب موارد این تشویش ها زودگذرند اما در موارد اندكی به افكار و اضطرابات پایدار و ناتوان كننده ای بدل میشوند.نگرانی از كوچكی آلت میتواند باعث دوری جستناز روابط جنسی طبیعی و حتی گاهی پرهیز از هرگونه ورزش و فعالیتی (چون شنا كردن) شود، چرا كه طی آن فرد احتمال میدهد كسی ممكن است آلت تناسلی او را ببیند. احساس شرم و گناه از داشتن آلتی كوچك ممكن است فرد را از گفتگو با نزدیك ترین دوستان خود بازدارد و كم كم آنچنان در اندوه و نااُمیدی ناگفته خود فرو رود كه تاب تحمل حضور نزدیك ترین آشنایان خود را هم نداشته باشد. یكی از دلایل مهم نگرانی مردان شرم و ناراحتی ناشی از احتمال عدم ارضاء كردن همسرانشان بخاطر بزرگ نبودن كافی آلت است. در نظر این افراد واژن عبارت است از كیسه ای با حدود محدود و انعطاف ناپذیر كه آلت مرد قرار است فضای آن را پر كند و به این ترتیب وی را ارضاء كند (مهبل یا واژن شامل چین خوردگی های مخاطی كشسان و فراوانی است كه در هنگام تحریك جنسی كاملاً بزرگ و حجیم می شود، بطوری كه زیاد پیش نمی آید كه آلت مردانه بتواند فضای داخل آن را كاملاً پركند). هرچند نگرانی در مورد كوچكی آلت را نمیتوان یك اختلال جنسی بحساب آورد، نظر به اهمیت و شیوع این امر در جامعه (و اینكه خود عامل بروز اختلالات جنسی و افت عملكرد طبیعی فرد در جامعه است)، در این گفتار سعی میكنیم مختصری در مورد شكل و اندازه یك ”آلت طبیعی“ و تعریف كوچكی آلت و راه های احتمالی درمان آن صحبت كنیم.